Het Parfum

Het verhaal van een moordenaar. Maar veel meer nog: een verhaal over authenticiteit en liefde - December 2009

Enkele dagen geleden hebben we thuis op DVD de verfilming bekeken van Het Parfum, de bestseller van Patrick Süskind. Jean-Baptiste Grenouille is een arme schooier die ter wereld komt op de natte, stinkende vloer van een vismarkt in het Parijs van de 18de eeuw. Al gauw blijkt dat hij over een uitzonderlijk olfactorisch talent beschikt. Zijn fenomenaal reukvermogen stuwt hem in zijn zoektocht naar het perfecte parfum.

Globaal genomen was de film een ontgoocheling, zeker ten opzicht van het boek. Ik las het eind de jaren '90 in het vliegtuig naar Zuid-Afrika en was compleet bedwelmd. Het eerste wat me opviel toen we voet aan grond zetten in KwaZulu Natal was hoe verschillend de aarde ruikt in Afrika! De vertolking van Ben Wishaw als hoofdpersonage is best wel overtuigend, maar de prestatie van Dustin Hofman ...stinkt. Het lijkt wel alsof hij werd gecast omwille van de grootte van zijn reukorgaan, eerder dan omwille van zijn acteertalent.

Maar wat vooral stoort is het gebruik van het Engels waardoor de prent authenticiteit mist. Een verhaal dat zich afspeelt in Frankrijk (Parijs, Grass, de Provence) met Franse hoofdpersonages komt gewoon niet geloofwaardig over in het Engels. Deze film had gewoon door en met Fransen in het Frans gemaakt moeten worden. Gerard Depardieu had een perfect Guiseppe Baldini kunnen neerzetten! Gebrek aan authenticiteit is ook vaak aan de orde in bedrijven. Mission statements, doelstellingen, strategieën, leiders, ... die niet ECHT zijn, worden niet geloofd. In het beste geval zijn zij het onderwerp van cynische grappen ter hoogte van de coffee corner.

Toch is de film bij mij blijven nazinderen en dat duidt er op dat er een gevoelige snaar werd beroerd: het besef dat veel talent, veel geld of veel macht (of een combinatie van al dit fraais) NIETS betekent indien je niemand hebt die van je houdt.

Voor 2010 wens ik je dus alleen maar dit toe: veel, heel veel liefde!